Bu eylemle ilgili en iyi benzetmelerden birisini yazarımız Gülay Göktürk 5 Mart tarihli köşe yazısında yaptı:

"Kara çarşafları yırtarken, yırttıkları çarşafların üstünde tepinirken nasıl da kendilerinden geçmişlerdi.

17'nci yüzyıl sonlarında Amerika'da Boston'un Salem kasabasında cadı avına çıkan kadınlara ne çok benziyorlardı..."

CHP'li kadınlara CHP içerisinde de tepkiler yükseldi.

Mersin Kadın Kolları'na üye 12 eylemci istifa etti.

'Çarşaf yırtma ayini' birçok açıdan sakıncalar içeriyor.

Birincisi, halen toplumda tercihini çarşaftan yana kullanan kadınlar var.

Kadın Kolları onların yaşam tercihlerine açık hakaret etti.

Eylem, ötekini yok sayma ve mahalle baskısının açık delili.

İkincisi, CHP 29 Mart yerel seçimleri öncesinde "çarşaf açılımı" yaptı.

Varoşlara ve mütedeyyin kesimlere ulaşmak için çarşaflı yeni üyelere törenle rozet taktı.

İstanbul il örgütünün açılımının başarıya ulaştığı, Kemal Kılıçdaroğlu'nun aldığı yüksek oy oranıyla ortaya çıktı.

Kadın Kolları, bu açılımın sindirilmiş bir tavır değişikliği olmadığını, "istismar" amaçlı olduğunu gösterdi.

Yani CHP'nin itibarına ve inandırıcılığına darbe vuruldu.

Üçüncüsü, belki de en önemlisi, CHP'li kadınlar yakın tarihimizi de bilmiyor.

Hilafetin kaldırılması ile kılık-kıyafetin uzaktan yakından ilgisi yok.

CHP'li kadınlara, tarihçi Ali Satan'ın "Son Halife Abdülmecid Efendi" kitabını okumalarını tavsiye ediyorum.

Hiç değilse resimlere baksınlar.

Abdülmecid Efendi'nin kızı da hanımı da çarşaflı değil.

Mersin'de eylem yapan kadınlardan görüntü olarak farkları bulunmuyor.

Saraylı olmaları dışında...

Hatta Abdülmecid Efendi'nin "nü" resim çalışmaları bile var.

CHP'li kadınlara, Atatürk'ün Latife Hanım'la evlilik fotoğraflarına da bakmalarını öneriyorum.

Orada bütün zarafetiyle çarşaf var.

Latife Hanım çarşaf giyiyor.

Yani Atatürk'ün çarşaf, başörtüsü ya da etek şartı, kaba ifadesiyle "takıntısı" bulunmuyor.

Evleneceği kadının çarşaflı olmasına saygı duyuyor.

CHP de Atatürk'ün kurduğu bir parti.

Umarım nasıl bir gaf yaptıklarının farkına varırlar.

Bu ayıbın temizlenmesi için Kadın Kolları'ndan ayrılmaları yeterli değil.

"Ayin" yaptıkları meydanda, özür de dilemeliler.

Hem toplumdan hem de tarihten!